Με άλλα λόγια, αρκεί, για να λέγομαι ελεύθερος άνθρωπος, να μου αναγνωρίζει το κράτος ένα ελεύθερο πεδίο δράσης, στο οποίο να μπορώ π.χ. να επιλέγω το επάγγελμα της αρεσκείας μου ή την επιστήμη που μ’ ενδιαφέρει ή να ασχολούμαι με τον αθλητισμό; Μήπως η ελευθερία μου αυτή στερείται νοήματος, αν υπάρχει ανεργία και δεν μπορώ να βρω δουλειά, ή αν οι σπουδές είναι υποβαθμισμένες και οι δημόσιες υποδομές ανεπαρκείς; Με αυτή την έννοια, ακόμα και οι προσωπικές επιλογές που γίνονται στην ιδιωτική μας ζωή και που σχετίζονται με την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας, μπορεί να έχουν πολιτική σημασία και να τίθενται ως αιτήματα προς την εκάστοτε πολιτική εξουσία.

•  Ποια είναι τα εργαλεία της πολιτικής; Η συναίνεση, η εξομάλυνση, η διαπραγμάτευση – όχι όμως η βία. Γι’αυτό τον λόγο άλλωστε, η πολιτική ονομάζεται και «τέχνη του εφικτού». Όταν λέμε ότι επιτεύχθηκε «πολιτική λύση» σε ένα ζήτημα, δεν εννοούμε απαραίτητα ότι επιτεύχθηκε ο αρχικός στόχος που είχαμε στο μυαλό μας, μπορεί να χρειάστηκε να υποχωρήσουμε και να συμβιβαστήκαμε με κάτι λιγότερο, αποφύγαμε όμως τη σύγκρουση και διευθετήσαμε ειρηνικά μια διαφορά. Μπορούμε εν τέλει να συνεργαστούμε, να προχωρήσουμε μπροστά.
•  Πώς γίνονται πράξη οι πολιτικές αποφάσεις; Με την εισαγωγή κανόνων. Αυτό είναι το σημείο, στο οποίο η Πολιτική συναντά το Δίκαιο.Το Δίκαιο είναι ένα σύνολο δεσμευτικών κανόνων που ρυθμίζουν την κοινωνική συμπεριφορά. Η επιβολή των κανόνων αυτών είναι απόρροια συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών (π.χ. η Κυβέρνηση επιθυμεί να μειώσει τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα, γι’αυτό προωθεί στη Βουλή για ψήφιση αυστηρές ρυθμίσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας).

 Κατά συνέπεια, το Δίκαιο είναι αδύνατο να νοηθεί ανεξάρτητα από την πολιτική. Από την άλλη πλευρά, το Δίκαιο είναι αυτό που ορίζει πώς ασκείται η πολιτική εξουσία, ποια είναι τα όριά της, πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις από τα αρμόδια πολιτειακά όργανα, πώς διεξάγεται η πολιτική διαδικασία.

 Η λέξη πολιτική ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη πόλις, την αρχαία πόλη – κράτος. Η πολιτική σχετίζεται με τις υποθέσεις της πόλεως. Στο ερώτημα «ποιος βίος είναι προτιμότερος, εκείνου που συμμετέχει στην πολιτική και κοινωνική ζωή της πόλης ή εκείνου που ζει απαλλαγμένος από πολιτικές και κοινωνικές υποχρεώσεις», ο Αριστοτέλης απαντά ότι η αρετή από μόνη της δεν αρκεί. όποιος την έχει, χρειάζεται να έχει και τη δύναμη να κάνει όσα πρέπει. Η συμμετοχή των πολιτών στα «κοινά» αποτελεί δικαίωμα και υποχρέωση ταυτόχρονα. Όποιος δεν συμμετέχει θεωρείται άχρηστος, «ιδιώτης» με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου (πρβλ. idiot).